นิทานพื้นบ้าน นิทานพื้นบ้านภาคใต้

ยังคนโหยส้ามคน

คนหนึงฮันแค่งโด๊ะไปนิด

คนที่ส้องหั้วหล่ายแพ็กๆ

คนถี่ส้ามฮันเป็นก้าก คั่นถั่งตั๋วแหล้ะ

แหล่วส้ามคนหนี้หนัดกันไป๋หวิดปล๋าถี่หน้องโด๊ะ

หน้องฮั้นโหยกล๋างถ็องแฮะ

ห้าม้ายหล็อมซักหี้ดนึง

ก๋อนหวิดก๊อชันชีกันก๋อนกันหวา "อ่ะ! ท้าใครหยุ๋ดจะด๊ายหล็ดส้วนปั๋นตอเดี๋ยว

ไฮ้หวิดจนแฮ้งญาไฮ้หยุ๋ดนุแห้ะ

มีคนอยู่ 3 คน

คนหนึ่งนั้นหน้าแข้งเดาะไปนิด

คนที่สองหัวล้านโล่งโจ้ง

คนที่สามนั้นเป็นกลาก คันไปทั้งตัว

แล้วสามคนนี้นัดกันไปวิดปลาที่หนอง

หนองนั้นอยู่กลางทุ่งนั่นแหละยะ ไม่มีร่มไม้สักกนิดเดียว

ก่อนวิดปลาก็ตั้งกฎกันว่า

ถ้าใครหยุด ประเดี๋ยวจะถูกลดส่วนแบ่ง

ให้วิดจนแห้ง ห้ามหยุด"

ไอ้หัวล้านก็ว่า "ประเดี๋ยวสิ กุเห็นแล้ว"

ก็ดำน้ำไป แสร้งทำเป็นดำอยู่นาน

ผุดขึ้นมา "ตัวใหญ่มาก ฮึ จับไม่ได้"

ก็ได้ดำน้ำ สบายหัวไปน่ะแหละ (หัวเราะ)

ไอ้ขี้กลากเค้าคันมาก ก็วิดน้ำแสร้งทำเป็นโมโห

"กูขัดใจ ขัดใจ ไม่รู้จะทำยังไงดี"

เอามือไปเกาขี้กลากลูกเดียว

จนหายคันไปน่ะแหละ

ก็สรุปว่าทั้งสามคนก็วิดน้ำต่อไปจนแห้ง

แล้วก็จับปลา

ไม่มีใครถูกลดส่วนแบ่ง

ทุกคนได้เท่าๆกันน่ะแหละ

เค้าเหรียกหนิทานเส้เกล๋อ

ซัดหน้ะ

ยัง เสื้อ ไก๋ จ๋ง หน็อกอินซี

โหยบ๊านเดี๋ยวกัน

ทึ๊งเซ้ดแหล่วทำฮานกัน ทึ้งไปโหย

พอไปทำฮานไปถั่งมดและ

ตั๊งเวรหู้งค้าวกัน

ถึ้งวันนั้น วันแหรกๆฮัน

เสื้อหู้ง เสื้อเป็นคนหู้งค้าว

ทึ้งถั่งมดไปทำฮานกั๋น

พอน้าเถียง จ๋งหมั้นโหยไม๊ด้ายและ

จ๋งหวาหมันเจ็บพุงคี้ ไปคี้เดี๋ยวกอน

หวันเถียงแหล่ว ถึ้งหลักไปด๋อม ไปแลเสื้อหู้งค้าว

ไปแล่ ถึ้งเสื้อแกงงัว

ล็อบมา

พอถึ้งถ่าเผือนหวา "หวันหนี่ แงไหร้เกล๋อ"

"หมึ้งโร้เฮอะ" ใครถ่ายโถ้กด๊ายส้องท้วย"

หมั้นถ่าย ถึ้งถ่ายไม๊โถ๊กเลย

ถึ้งหมั้นถ่ายโถ้ก

หมั้นถ่ายหวาแกงงัว

พอไปถึ้งกิ๋นหมั้นได๊ส้องท้วย

เค้าเรียกนิทานสี่เกลอ

เป็นสัตว์นะ

มีเสือ ไก่ กระจง นกอินทรี

อาศัยอยู่บ้านเดียวกัน

ทำงานกัน อยู่ๆไป

เมื่อถึงเวลาทำงานก็ไปทำกันทั้งหมด

จึงมีการตั้งเวรหุงข้าวกัน

โดยวันนั้น วันแรกๆ

เสือเป็นคนหุงข้าว

ส่วนทั้งหมดที่เหลือก็ไปทำงาน

พอถึงตอนเที่ยงกระจงรู้สึกทนทำต่อไปไม่ไหว

จึงบอกว่าปวดอุจจาระ ขอไปทำธุระสักประเดี๋ยว

ซึ่งตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยง พอไปถึงก็ไปแอบดูเสือหุงข้าว

เห็นเสือกำลังแกงเนื้อวัว

ครั้นถึงเวลากลับบ้าน

กระจงก็ถามเพื่อนว่า "วันนี้แกงอะไรหรือเกลอ"

"มึงรู้รึ" เสือถาม "ใครทายถูกจะได้แกง 2 ถ้วย"

เพื่อนๆทายกัน ก็ทายไม่ถูกันเลย

แต่กระจงทายถูก

กระจงทายว่า "แกงเนื้อวัว"

พอถึงเวลากิน มันจึงได้แกงสองถ้วย

แล้วพอวันนั้น ไก่อยู่

พอไก่อยู่ กระจงก็กลับมาอีก

ทำเหมือนเดิมนั่นแหละ

กระจงก็กลับบ้านอีก

พอมาถึง เห็นไก่กำลังแกงอยู่

"กะต๊ากๆ โครม กะต๊ากๆ โครม"

กระจงแอบมองเห็น

พอกระจงกลับมา

ก็ทายเพื่อนอีกเหมือนเดิม

เพื่อนๆก็ทายไม่ถูก

กระจงทายถูกอีก

จึงได้แกง 2 ถ้วย

สรุปคือ ได้ไข่ 2 ใบ

มันได้ไข่ไก่ 2 ใบ

ถึ้งพอวันหนั้นหมั้นโหย พอวันหมั้นโหยถึ้ง

เผือนเค้าไป๋ทำฮานกัน

ก๊อไม๊ใครมาแหละฮะ

ก๊อไม๊ใครโหร่เหรืองเหมื้อนกับหมั้น

หมั้นถ่ำเขรืองแก๋ง

ใส้เขืองไหว่ไหร้เซ็ด

ถึ้งหมั้นถ่ำ ส้ากลั่วเผือนอี๊มาด๋อมเหมื้อนกันแหล้ะ

"กะต๊าก กะต๊าก โขร่ม! กะต๊าก กะต๊าก โขร่ม!"

จ๋งคี้ใส้ม้อเต๋ม ถึ้งคี้ใส้ม้อไหว่เม็ด

ทำหวาเป็นหน่ามแก๋ง

แล้วพอวันนั้น ถึงเวรกระจง กระจงอยู่

เพื่อนเค้าไปทำงานกัน

ก็เลยไม่มีใครดู

จึงไม่มีใครรู้เรื่องอย่างมัน

กระจงทำเครื่องแกง

ใส่เครื่องแกงอะไรๆ ไว้เสร็จ

เมื่อถึงเวรมัน มันก็รู้สึกกลัวว่าเพื่อนจะมาแอบดูเหมือนกัน

"กะต๊ากๆ โครม กะต๊ากๆ โครม"

กระจงขี้ใส่หม้อเต็มไปหมด ขี้ใส่หม้อไว้ทั้งหมด

แสร้งว่าเป็นน้ำแกง

ถึ้งผ่อหวาเผือนหล้อบมาถึ้งก๊ออี๊กิ๋นค้าวกัน

มาถึ้งหมั้นหน่อนค้าย ถ่านยิกๆๆๆ

"ฮือ! ค้าย"

พอหวาเสื้อมากินกั๋นถึ้ง เสื้อสดหน่ามแกงวู๋ด!

"เกล๋อกิ๋นคี้กู๋"

ถึ้งเสื้อหวาไอ๊ไหร้วะ

"ม้ายกู๋เด้ะ ค้ายเกล่อเฮ้อหวั้นหนี่

ถั่งวันไม๊ได๊ทำไหร้เลย

ไม๊ได๊ห้าไหร้แก๋ง

ทำหน่ามแก๋งปล๋าวใฮ้กิ๋นแหล้ะเกล๋อเห้อ"

ถึ้งเสื้อสดหลาวแหล้ะ วู่ดหลาว

"เกล๋อกิ๋นคี้กู๋" "ม้ายกู๋เด้ ค้ายหวา ม้ายห้าไหร้แก๋ง"

เสื้อสดดังวู๋ดหลาวแหล่วหมั้นดังแล้ะ

พอเสื้อสดวู้ด แหล่วหมั้นก๊อ "ฮึ! เกล๋อกินคี้กู๋หวา"

"ไอ๊ไหร้หวา!"

โด หยกคึ้นถั่งค้ายนั้นแล้ะ

เสื้อก๊อหยิกไป

หนิทานเหรืองหนี้เฉ่อเส้เกล๋อ แตหวาคนหมั้นไม๊เหมื้อนกั้บเหลื่องนุแหล้ะฮ้า

ยังไอ๊กอบใหญ้ ไอ๊ใบหู้ใหญ้ ไอ๊วานเหลี๊ยม ไอ๊หมู้กใหญ้

ก๊ะไปห้ากุ๊งกันเถในเหล้นุแฮะ

ผ้ายเรื่อกันถ๋อดแห้ ผ้ายเรื่อกันไป๋

กะด๊ายกุ๊งมาเหมื้อนอี๊เต๋มลำเรื่อเหละห้า

ด๊ายผะลุ่ยแล

กะพ่ายเรื่อล็อบบ๊าน

พ่อมาถึ้งถา หวา ถาเรือ

ก๊อยังคนมาค้อกุ๊งหวา คนแก๋

กะถั่งส้ามคนเห้นหวาน้าเห้นดู๋อะ ห้ายกุ๊งกันหวา

อ๊ายกอบใหญ้เค้าหนังแขก๋องกุ๊งแหะ

เผือนเค้าหวาห้าเอ๋าห้ายป๊าแก้หี้ดถิ

ไอ๊กอบใหญ้เค้าก้อบห้ายไป๋กอบหนึ้งหวา แม็ดไป๋ขรึงล่ำเรือ (หัวเราะ)

เผราะหวาก้อบหมั้นใหญ้

ไอ๊ถ่ายเหลี้ยมเค้าโมโห้

เค้าหย็อกคึ้นแถ้ะคี้หนัง บึงลง

ถ่ายเหลี้ยมหมั้นถิ้มเอาเรือหรัว หน่าวค้าวในเรื่อ

ไอ๊กอบใหญ้เค้ากอบหน่ามอ้อก

ทีหนี่ไอ๊หมู้กใหญ้เค้าคี้หมู้กหม๋ากแหละ

เก๊าะ เอ๋าอ้อกมาอุ๋ดรูหรัว อุ๋ด อุ๋ดผักเดี๋ยว

จนหยาเรือหรัวด๊ายแหล่ว

ไอ๊ใบหู้ใหญ้เค้าดึ๋งใบ๋หู้แท่นใบเรื่อ

พาเรื่ออ๊อกไป๋ห้าเอ๋อน

ไม๊หรุด๊ายมาหลาวม้ายทีหนี่

ฮึ จ๋บแขหนี้ฮ่ะ

นิทานเรื่องนี้นะ ชื่อสี่เกลอ แต่ว่าตัวละครมันไม่เหมือนกับเรื่องโน้นแหละนะ

มีไอ้กอบใหญ่ ไอ้ใบหูใหญ่ ไอ้ก้นแหลม ไอ้จมูกโต

ก็ไปหากุ้งกันในทะเลกันน่ะนะ

พายเรือกันไปทอดแห พายเรือกันไป

ก็ได้กุ้งมา เหมือนจะเต็มลำเรือแหละ

ได้มาเยอะแยะ

ก็พายเรือกลับบ้าน

พอมาถึงท่า ท่าเรือ

ก็มีคนมาขอกุ้ง คนแก่

ก็ทั้งสามคนเห็นว่าน่าสงสาร ให้กุ้งไปดีกว่า

ไอ้กอบใหญ่เค้าในนั่งใกล้กองกุ้ง

เพื่อนๆบอกว่า เอาให้ป้าแกไปสักหน่อยเถอะ

ไอ้กอบใหญ่เค้าก็กอบให้ไปหนึ่งกอบ หมดไปครึ่งลำเรือ (หัวเราะ)

เพราะว่ากอบมันโต

ไอ้ก้นแหลมเค้าโมโห

เค้าลุกขึ้น นั่งกระแทกลง บึงลง (คาดว่าเป็นคำเลียนเสียงธรรมชาติ บอกอาการกระแทกลงนั่ง)

ก้นแหลมเค้าทิ่มจนเรือรั่ว น้ำเข้าในเรือ

ไอ้กอบใหญ่เค้ากอบน้ำออก

ทีนี้ไอ้จมูกใหญ่เค้ามีขี้มูกเยอะ

ก็เอาออกมาอุดรูรั่ว อุด อุด ลูกเดียว

จนอุดรูรั่วได้แล้ว

ไอ้ใบหูใหญ่ เค้าดึงใบหูแทนใบเรือ

พาเรือออกไปหาเพิ่ม

ไม่รู้ได้มาอีกรึเปล่าคราวนี้

ฮึ จบแคนี้แหละ