ขณะนี้กำลัง LOAD อยู่ กรุณารอสักครู่...

Thai Educational Portal | ตั้ง eduzones.com เป็นหน้าแรก

ชุมชนการศึกษา Online ที่มีสมาชิก และ Pageview มากที่สุดในประเทศ

สังคม วัฒนธรรม

สังคม วัฒนธรรม

URL Blog : http://learning.eduzones.com/froze

14 กุมภาพันธ์ 2551

นิทานพื้นบ้าน นิทานพื้นบ้านภาคอีสาน

นิทานพื้นบ้านภาคอีสาน

นิทานเรื่อง "นางนกกระจอก"

คำถอดเทปเป็นภาษาอีสาน	คำแปลเป็นภาษากลาง
บาดหนิ ผัวกะเล้ยไป่ หาเอ่าเก่สร หาเอ่ามดแม้ง หาเอ่าอั่นนั่น มาป้อนลูก เมียหนั่น ก๋กลูกไว่ใน้ฮั้ง ผัวหนิกะเล้ย ไป่หากิ่นดด ใบ่บั่วกะเล้ยหุ่บฮอฮุ่ดม เอ่าท่าว บ่ได่ม๊า สั่นเด๊ะบาดหนิ เอ่า พูผัวหนั่น นกกะจอกพูโตผัวหนั่นด บ่ได่ม๊า บาดหนิ เมี้ย กะคอย ถ่ากิ่นเข่าน๊ำผัวอยู บาดหนิกะเล้ยวา เป่นหยั๋งคื้อบ่ม๊า วาผัวหนิไป่มี้ซู่ มี้เมี้ยหนีจาก มี๊เมี้ยหนิ กะเล้ยโสกั่น ตืนมื่อเซ่า บอกผัว บาดหนิ เมี้ยจัง ผัวจังม๊าได่เด๊ะ ม๊าหาผัวได่ ม๊าหาเมียได่ สั่นเด๊ะ ม๊าหาเมียได่ เออ กะเล้ยม๊าโสกั่น กะเล้ยวา ข่อยบ่ได่ไป่มี้ซู่ มี้เมี้ยเสียจาก ข่อยหนิไป่หาเอ่า อั่น เกสรด่อกไม่ ไป่หาเอ่าแน้วม๊าเลี่ยงเจ้า เลี่ยงลูก เลี่ยงเมี้ย เหล่าบั่วกะเล้ยหุ่บ ฮอฮุ่มเอ่า ข่อยบ่ได่ม๊า ผัวเล้ยเว่าให่ฟั้ง โอ้ย!ขั่นบ่แมนควมข่อยอีหลีหนิ ขอให่ข่อยได่เป่นโต่บาปฮ่ายกัวพอพะลือสีเหล่าวาสั่น น้อนอยูค้างพะลือสีหนิเด๊ะเดียวหนิ พะลือสี ไป่อยูหนิ ฮังอยูหนิ เด๊ะหนิ ข่อยเว่า ขั่นข่อยตั๋วเจ้า ให่ข่อยเป่นบาปฮ่ายโตทอพะลือสี	ทีนี้ผัวก็เลยไปหาเอาเกสร หาเอามดแมงมาป้อนลูก เมียนั้นกกลูกไว้ในรัง ผัวก็เลยไปหากิน ใบบัวก็เลยหุบ ห่อหุ้ม เอา ผัวไม่ได้มาเลยทีนี้ ฝ่ายผัว นกกระจอกฝ่ายผัวนั้นมาไม่ได้ ทีนี้เมียก็คอยรอกินข้าวกับผัวอยู่ ทีนี้ก็เลยว่าทำไมถึงไม่มา ว่าผัวนี้ไปมีชู้ มีเมีย หนีไป มีเมียหนิ ก็เลยคุยกัน ตื่นตอนเช้า บอกผัวทีนี้ เมียจึง ผัวจึงมาได้ มาหาผัว มาหาเมียได้ ทีนี้ มาหาเมียได้ เออ ก็เลยมาคุยกัน ก็เลยว่า ฉันไม่ได้ไปมีชู้ มีเมียใหม่ ฉันนี้ไปหาเอาเกสรดอกไม้ ไปหาเอาอะไรมาเลี้ยงเจ้า เลี้ยงลูก เลี้ยงเมีย แล้วบัวก็เลยหุบห่อหุ้มเอา ฉันไม่ได้มา ผัวเลยพูดให้ฟัง โอ๊ย ถ้าไม่ใช่อย่างที่ฉันพูดจริงๆนี่ ขอให้ฉันบาปหนากว่าพระฤาษีอีก นอนอยู่คางพระฤาษีนี่แหละเดี๋ยวนี้ พระฤาษีไปอยู่นี่ รังอยู่นี่นะนี่ ฉันพูด ถ้าฉันโกหกเธอ ขอให้ฉันบาปเท่าพระฤาษี
พะลือสีกะเล้ยได่ยิน ป้าดโท!ข่อยเป่นโต่บาป โต่เว้ร สั่นหนิหือ กู่หนิเป่นโต่บาปฮ่ายหนิติเหอ วาสั่นวา ขั่นวาสั่นกะ กู่หนิกะอยูซือๆ จังซี่กู่กะสิหนี สิเอ่ามีดเอ่าหยัง ม้าแถหนวดแถเคราออก แมนบ่หล่ะ พะลือสีเฒ่า ขั่นมั้นวา กู่โต่บาปฮ่าย เฒ่ากะเล้ยเผาปา กะเล้ยไป่ เอ่าลูกไป่ เฮ็ดฮวงฮังอยูปาไม่หนั่นหล่ะ อ้อ..บาดหนิ พะลือสีกะเล้ยสิก บาดหนิ สิกแล้วกะเล้ย ไป่หาเล่นสาว หนั่นตัวบาดหนิ เลากะวา โอ..กู่หนิมั้น อยูก่างท่งตั้ว กิงบ่ก้าน ท้นโท่อยุแตล้ำตั้วหนิ กู่สิเดินด่งไป่หาสาวคนไมเบิงกอนน้า วาสั่น	พระฤาษีก็เลยได้ยิน โอ้โห ฉันเป็นตัวบาปตัวเวรหรือนี่ กูนี้เป็นตัวบาปร้ายหรือนี่ ว่าอย่างนั้น ก็เลยว่า กูนี่ก็อยู่เฉยๆ อย่างนี้กูก็จะหนี จะเอามีดเอาอะไรมาโกนหนวดโกนเคราออก ใช่ไหมหล่ะ พระฤาษีเฒ่า ถ้ามันว่ากูเป็นตัวบาปร้าย เฒ่าก็เลยเผาป่า ก็เลยไป เอาลูกไปทำรวงรังอยู่ป่าไม้นั่นแหละ อ้อ…ทีนี้พระฤาษีก็เลยสึก ทีนี้สึกแล้วก็เลย ไปหาเกี้ยวสาวนั่นแหละทีนี้ เขาก็ว่า โอ… เรานี่มัน… อยู่กลางทุ่งมีแต่กิ่งไม่มีก้าน ทนโท่อยู่แต่ลำต้นนะเนี่ย กูจะเดินดุ่มไปหาสาวคนใหม่ ดูก่อนนะ ว่าอย่างนั้น
พะลือสีหนิกะไป่สั่นแหล่ว ไป่หาเจ่าสาว กะไป่หาอีนึง โอ้ย!น่องหนิเป่นยังดังยิงแก้ยิงแกกางกาก คื้อสลากขายเซียง ค่าขายได่กะบ่สวย ค้นสิสวยเสด็จขึ่นกะไป่หาทางไมซะถ่อน เผิ่นหน่ะวา จานเพินไป่หาเล่นสาวหน่ะ บาดหนิพูสาววาบ่สม จารย์ กะเล้ยบอกไห่ไป่หาเล่นท้างไม หนิวา น้องหนิฮูบขี่ฮ้าย เป่นพูฮ่ายพูดฮางคื้อควย มั้นบ่สวยคื้อซาย ม่ายม้าซมด้าว เซือบาดสั่นยังเข่าพงศา อ่าวและอ่านายส่ะอ่าง ฮ่าย เว่าพื่นพูฮ่าย สอบได่ทีนึงเมื้องเฮา แล่วผะหนา น้างหนิวา อิสาวหนิวา กะเล้ยเซิญไห่พอเฒ่าอั่นนี่ พอเฒ่าฤาษีหนิไป่หาเล่นพูไม	พระฤาษีนี้ก็ไป ไปหาเจ้าสาว ก็ไปหาอีหนึ่ง โอ๊ย!น้องนี้เป็นผู้หญิงไม่สมประกอบ เหมือนสลากขายเสี่ยง ค้าขายได้ก็ไม่สวย คนจะสวยก็ไปหาเอาที่อื่นซะเถอะ เขาว่า อาจารย์ท่านไปหาเกี้ยวสาวหน่ะ ทีนี้ผู้สาวว่าไม่เหมาะสมกับอาจารย์ ก็เลยบอกให้ไปหาเกี้ยวคนใหม่ นี้ว่า น้องนี้รูปไม่สวย พูดถึงคนไม่สวย สอบได้ที่หนึ่งเมืองเราแล้ว นางนี้ว่า อีสาวนี้ว่า ก็เลยเชิญให้พ่อเฒ่าอันนี้ พ่อเฒ่าฤาษีไปหาเกี้ยวคนใหม่
บาดหนิก่าวถึงบั่กกะจอก บาดหนิ กะเล้ยไป่เฮ็ดฮั้งไว่ใน้ปา พ้อดีกะไฟ้กะเล้ยไหม่ ก่อเล้าเผาปาม้า สั่นแหล่วบาดหนิ ผัวกะเล้ยวา โอ้ย!วาสั่นวา ไฟ้ไก้สิม้าฮอดแล้ววาสั่น ลูกน้อยเฮากะอยูในฮั้ง ขั่นเฮาบินหนีหนิ คึดจังได๋ ลูกเฮากะต่องตายอยูในอั้ง ไฟ้กะมาคอก พอดี่นางอั่นนี่กะเล้ยวา เป่นจั่งได๋ ข่อยกะสิตายน๊ำลูกออน วาสั่น ทางพูผัวกะเล้ยวาข่อยกะสิตายน๊ำลูกออน วาสั่นวา ผัวฮั่กซ่ำ กะขันนำไหลซี สิบ่หนีฮั้ง จากกุดตาไข้ ไฟถึงแล้วสกุนาฮ้อนเฮง ตัวผัวนิ่งบ่ได่ กะเล้ยผ่ายเผนหนี สั่นเด๊ะบาดหนิ ผัวหนิบ่จิงคื้อแมยิงสั่นเด๊ะ พูซายหนิกะะเล้ยวา ตัวผัวนิ่งบ่ได่กะเล้ยผ่ายเผ่นหนี ตัวเมียหนิต่ายนำลูกออน ค่ำท่านสอนบอกไว่ วาซายหนิบ่จิง พูดแล้วนิ่งจ๋า ดังนิทาน หนิหล่ะวาเถอะ คื้อจังเฮาเป่นนกกะจอกแตกฮังกุ้มเขาวา หนิหล่ะ เขากะลำไป่ เขาวาพูซายหนิพูดบ่จิง คื้อพูผัว พูยิงมันยอมตายต่ายนำลูกออน	ทีนี้กล่าวถึงนายกระจอก ทีนี้ก็เลยไปทำรังไว้ในป่า พอดีไฟก็เลยไหม้ กอเลาเผาป่ามานั่นแหละทีนี้ สามีก็เลยว่า โอ๊ย!บอกว่า ไฟใกล้จะมาถึงแล้ว ลูกน้อยเราก็อยู่ในรัง ถ้าเราบินหนี คิดยังไง ลูกเราก็ต้องตายอยู่ในรัง ไฟก็มาครอก พอดีนางอันนี้ก็เลยว่า เป็นยังไง เราก็จะตายกับลูกอ่อน ว่าอย่างนั้น ทางสามีก็เลยว่า เราก็จะตายกับลูกอ่อน ว่าอย่างนั้น สามีรักช้ำ ก็ขันนำไหลซี จะไม่หนีรัง จากกุดตาไคร้ ไฟถึงแล้วสกุณาร้อนมาก ตัวสามีนิ่งไม่ได้ ก็เลยพ่ายเผ่นหนี นั่นแหละทีนี้ สามีนี้ไม่จริงเหมือนผู้หญิง ว่างั้น ผู้ชายนี้ก็เลยว่า ตัวสามีนิ่งไม่ได้ก็เลยพ่ายเผ่นหนี ตัวภรรยานี้ตายกับลูกอ่อน คำท่านสอนบอกไว้ ว่าชายนี้ไม่จริง พูดแล้วนิ่งจ๋า ดังนิทาน นี่แหละ ว่าเถอะ เหมือนกับเราเป็นนกกระจอกแตกรัง เหมือนเขาว่านี้แหละ เค้าก็ลำไป เขาว่าผู้ชายพูดไม่จริงเหมือนสามี ผู้หญิงมันยอมตายกับลูกอ่อน
แหล่ว กะต่ายแล่วกะเล้ยไป่เกิดเป่นลูกผญา อีน้างอั่นนกกะจอกน้อยหนิ หนั่นหล่ะน้างหนิกะเป่นลูกผญา น้างนกกะจอกน้อยหนิเป่นลูกผญา ซือวาจันทร์ขจร พูผัวกะต่ายคื้อกัน แตบ่ได่ต่ายอยูพ้อมเมียในฮัง ซือวา วรจิตร บาดหนิ เป่นซาติทีสองของนกกะจอก พ้อดีน้างอั่นจันทร์ขจรหนิ บ่ปากน๊ำซาย แมนตั่งแตพอเจ่าชองแท่ๆ กะบ่ปาก บ่ปรารถนา วา พูซายหนิเว่าบ่จิง บ่เว่านำเล้ย (ซังหลาย) แตหำพอบักแจ้นบ่จ๋าต้องปาด จ้างสากของ วาสั่นเถาะไป๊ แตหำพอบักแจ้นบ่จ๋าต้องปาด ขั่นแมนพูซายแล้ว สิบ่เว่านำเล้ย เลาซังเลาเบือเลาเปิดพูซาย เว่าบ่จิง เลาบาดหนิ พูได๋มาเว่ากะบ่ปาก ขั่นเป็นพูซาย ขั่นพอเว่าน๊ำกะบ่ปาก ไผ้เว่ากะบ่ปาก ขั่นพูยิงเว่าจั่งสิปาก	แล้วก็ ตายแล้วก็เลยไปเกิดเป็นลูกพญา อีนางอันนกกระจอกน้อยนี่ นั่นแหละนางนี้ก็เป็นลูกพญา นางนกกระจอกน้อยนี้เป็นลูกพญา ชื่อว่าจันทร์ขจร ผู้สามีก็ตายเหมือนกัน แต่ไม่ได้ตายอยู่พร้อมภรรยาในรัง ชื่อว่าวรจิตร ทีนี้เป็นชาติที่สองของนกกระจอก พอดีนางจันทร์ขจรนี้ ไม่พูดกับผู้ชาย แม้แต่พ่อของตัวเองแท้ๆก็ไม่พูด ไม่ปรารถนา ว่า ผู้ชายนี้พูดไม่จริง ไม่พูดด้วยเลย (เกลียดมาก) แต่หำพ่อบักแจ้นไม่จ๋าต้องปาด จ้างสากของ ว่างั้นเถอะ แต่หำพ่อบักแจ้นไม่จ๋าต้องปาด ถ้าเป็นผู้ชายแล้ว จะไม่พูดด้วยเลย เธอเกลียด เธอเบื่อ ผู้ชายพูดไม่จริง แล้วทีนี้ใครมาพูดก็ไม่พูด ถ้าเป็นผู้ชาย ถ้าพ่อพูดด้วยก็ไม่พูด ใครพูดก็ไม่พูด ถ้าผู้หญิงพูดจึงจะพูด
แหล่วบัดหนิอยูม้า เป่นสาวแล้ว กะบ่ปาก พอกะอยากไห่มี้คูคอง ไผสิม้าเว่านำนางนกกะจอก หนิเนอะ นางจันทร์ขจรได่ ขั่นวาจะม้าเว่า จะไห่คองเมือง สิไห่แตงง้าน น๊ำนางอั่นนี่ นางจันทรขจรนี่ บาดหนิเพินกะปะกาศ ตีฆ้องฮ้องปาว หัวเมืองนั่น หัวเมืองนี่ ขั่นพูได๋ม้าเว่า เพินกะสิยกให่เล้ย	แล้วทีนี้อยู่มาจนเป็นสาวแล้วก็ไม่พูด พ่อก็อยากให้มีคู่ครอง ใครจะมาพูดกับนางนกกระจอก นี่นะ นางจันทร์ขจรได้ ถ้าว่าจะมาพูด จะให้ครองเมือง จะให้แต่งงานกับนางอันนี้ นางจันทร์ขจรนี่ ทีนี่ทานก็ประกาศ ตีฆ้องร้องป่าว หัวเมืองนั้น หัวเมืองนี้ ถ้าใครมาพูด ท่านก็จะยกให้เลย
บัดหนิกะ บั่กนึงกะ ตาเถรหนิกะ หนิกะ มึงเด้อ กู่สิเว้าให่มึงได้ ตาเถรมือเข่าสู้เสกนวด สีหน่าสีหลัง สั่นหนา จ่มคาถางึมงัม อม อมเขียด ขั่นนาง คึดต้ม คึดตาม มึงบ่ตามเป๋นแน่ เนี่ยเป็น สิให่เอวขัดม้าว พวงคำเส่นใหญ่ สิหาเงินแล่ะแก้ว ม้าเลี่ยงซูกิ่น น่องเอ้ย พูสาวกะมิดอิ้งติ้งบ่ปากบ่ เหมิดความหมายน้อกู่ เฮ็ดจั่งได๋น้อกู่ สั่นแหล่วบาดหนิ กะบ่ปาก บั่กนึงกะ เข่าไป่คื้อกั่น เข่าไป่เว่าผญา ใซคื้อกั่น กะบ่ปากคื้อกั่น ไผกะไป่เว่าเบิ่ดซูค้น กะบ่ปาก นางกะบ่ปาก	ทีนี้ก็ นายคนหนึ่งก็ ตาเถรนี้ก็ นี้ก็ มึงนะ กูจะพูดให้มึงได้ ตาเถรมือเข้าสู้เสกนวด ถูหน้าถูหลังนั่นแหละ บ่นคาถางึมงัม อม อมเขียด ถ้านาง คิดต้ม คิดตาม มึงไม่ตามเป็นแน่ เนี่ยเป็น จะให้เข็มขัดม้าว ทองคำเส้นใหญ่ จะหาเงินและแก้วมาเลี้ยงดู น้องเอ้ย ผู้สาวก็เงียบสนิท ไม่พดไม่จา หมดความหมายหนอกู ทำยังไงหนอกู นั่นหละทีนี้ ก็ไม่พูด ผู้ชายคนหนึ่งก็เข้าไปเหมือนกัน เข้าไปพูดคำกลอนใส่เหมือนกัน ก็ไม่พูดเหมือนกัน ใครก็ไปพูดหมดทุกคน ก็ไม่พูด นางก็ไม่พูด
บาดหนิกะเหลือไผ บ่มี้ไผหล่ะ มี้ตั้งแต ท่าว วรจิตร ถ้อนแหล่ว บาดหนิกะม้าสั่นแหล่ว ได่ยินคาว อยากเห็นสั่นแหล่ว ซือวาจันทร์ขจรหนิเป่นพูจังได๋ บาดหนิกะม้า ม้าแล้ว เพินกะเสกค้าถา ตั่งแตคั้นได ขึ่นไป่อ่ะ วรจิตรอ่ะ เสกคาถาตั่งแตคั้นได เผี๊ยะ คั้นไดแก้ว เป่นท้างจองป่อง จอย่องสิขึ่นไป่ได๊บ่น้อ พุ่นแหล่ว กะเว่าผญา หล่ะกะขึ่นไป่ฮอดพู้น กะไป่เว่าอีกสั่นแหล่ว ขึ่นไป่เว่าพูสาวอ่ะ ขึ่นไป่ฮอดพูสาว กะไป่เสกหมอนพุนแหล่ว หมอนกะเว่าปากเป่นบุญ ตั้วเดียวหนิ สมัยแตกี้ ขั่นอีหนิเว่าบ่เป็น อีหนิน้างจันทร์ขจร กะหยิกหมอน สั่นเด้ะเดียวหนิ ขั่นวาบาดหนิ	ทีนี้ก็เหลือใคร ไม่มีใครแล้ว มีแต่ท้าววรจิตรหล่ะสิ ทีนี้ก็มาหล่ะสิ ได้ยินข่าว อยากเห็นหน่ะสิ ชื่อว่าจันทร์ขจรนี้ หน้าตายังไง ทีนี้ก็มา มาแล้วเค้าก็เสกคาถา ตั้งแต่บันได ขึ้นไปเลย ท้าววรจิตรหน่ะ เสกคาถาตั้งแต่บันไดนี้แหละ บันไดแก้ว เป็นทาง เป็นช่อง จะย่อง จะขึ้นไปได้ไหมหนอ นั่นแหละ ก็พูดคำกลอน แล้วก็ขึ้นไปถึงนู่น ก็ไปพูดอีกหน่ะสิ ขึ้นไปพูดกับผู้สาวน่ะ ขึ้นไปถึงผู้สาว ก็ไปเสกหมอนนู่นน่ะ หมอนก็พูดปากเป็นบุญ นะเดี่ยวนี้ สมัยก่อน ถ้านางนี้พูดไม่เป็น อีนี้นางจันทร์ขจร ก็หยิกหมอนนะเดี๋ยวนี้ ถ้าว่าทีนี้
โอ๊ย ขั่นวาจังซี่พูอั่นวรจิตรวา ตั่งแตกี้เฮาเป๋นนกจอกน้อย เป่นคูผัวเมี้ย เดะ เออหนิหล่ะเล้ยเว่านิทานเดะบาดหนิ ฮวงอั้งอยูค้างฤาษีเจ้าเด้ะวาสั่น (เว่านิทานเรื่องนกกระจอก) ไฟ่เล้ยไหม่ก่อเลาเผาปามาแหล่ว วาสั่นวา วาผัวฮักซั่น ขันน้ำไหลซี ีสิบ่หนียิ่งฮัง จากกุดตาไข้ ไฟ้สิถึงแล้ว สกุนาฮ้อนเฮ่งวาสั่น ตัวเมี้ยนั่ง บ่ได่ กะเล้ยผ่ายเผ่นหนีวาสั่น พูท่าววรจิตรวาไซเมี้ย โตผัวกะตายน้ำฟักลูกออนวาสั้น คำสอนบอกไว่วายิงนี่บ่จิง อีหนิกะ (บ่แมน นางอั่นนี่วา) ขึ่นซ้วนๆสั่นแหล่ว บ่ แมน เจ่าหนั่นแหล่วหนี (บ่แมน เจ่าเว่า …………… เจ่าเว่าบ่ถืก)	โอ๊ย ถ้าว่าอย่างนี้ผู้อันวรจิตรว่า เมื่อก่อนเราเป็นนกกระจอกน้อย เป็นคู่ผัวเมียนะ เออนี่แหละเลยเล่านิทานนะทีนี้ รวงรังอยู่คางฤาษีเจ้านะว่างั้น (เล่านิทานเรื่องนกกระจอก) ไฟเลยไหม้กอเลาเผาป่า มาแล้ว ว่าอย่างนั้น ว่าผัวรักสั้น ก็ขันน้ำไหลซี จะไม่หนีรวงรังจากกุดตาไคร้ ไฟจะถึงแล้วสกุณาร้อนมาก ว่างั้น ตัวเมียนิ่งไม่ได้ ก็เลยพ่ายเผ่นหนี ว่างั้น ผู้ท้าววรจิตรว่าใส่เมีย ตัวผัวก็ตายกับลูกอ่อนว่างั้น คำสอนบอกไว้ว่าหญิงนี้ไม่จริง อีนี้ก็ (ไม่ใช่ นางอันนี้ว่า) โมโห ขึ้นเลยแหละ ไม่ใช่ เธอนั่นแหละหนี (ไม่ใช่เธอพูดไม่ถูก)
เว่ากั่นแล้ววาบัดฮาไฟ้ใหม่ม้าสิบ่พ้ากั่นหนี บั้งซุดท่ายผัวหล่ะ บิ่นหนีเดะเน๊าะ (เออบินหนีหล่ะบัดหนิมันมาแก้เดะ) (ทางหนิบ่วาผัวบินหนี วานางบินหนีอ่ะ ก่อนางสิสูนอ่ะ) นั่นหล่ะ กะเล้ยวา ผัวฮักซ่ำกะขันนำไหลซี สิบ่หนี ฮั้งจากกุดต่าไข้ ไฟ้ถึงแล้วสกุนา ฮ้อนเฮง โตเมียนั่งบ่ได่ กะเล้ยผ่ายเผ่นหนี ตัวผัวนี่ต่ายน๊ำลูกออนวาสั่น คำท้านสอนบอกไว่วายิงนี่บอจิง วาสั่นมั้นแก้ มันแก้กลอนว่าเถอะ อีนี่กะสูนขึ่นฮึดๆ กะวาเจ้าหนั่นหล่ะหนี จังซั่นจังซี่ กะเว่าขึ่นเล้ย มันสูนวาสั่นเถาะ ตั่งแต่กี้พูได๋วาหยังมั้นสิบ่เว่าบ่ปาก ฮั่นหนา พ้อม้าเว่า ควมนี่ขึ่น อีน้างอั่นหนิ มันเข่าไส่มั้นตี้ มั้นหล่ะสูนบั่กใหญ (พ้อปากขึ่นกะตีฆ้องตีกอง ขึ่นตั๊ว ตีฆ้องฮ้องป่าวสั่นตั๊ว ยกเมืองยกหนั่นไห่อภิเสกสมรสถ้อนตั๊ว) เอวังก็มีประการละฉะนี้แล	พูดกันแล้วว่าถ้าไฟไหม้มาจะไม่พากันหนี พอสุดท้ายผัวก็บินหนีเนอะ (เออ บินหนี แล้วทีนี้มันมาแก้นะ) (ทางนี้ไม่ว่าผัวบินหนี ว่านางบินหนีหน่ะ ที่นางโมโหหน่ะ) นั่นแหละ ก็เลยว่า ผัวรักสั้น ก็ขันนำไหลซี จะไม่หนีรังจากกุดตาไคร้ ไฟถึงแล้วสกุณาร้อนมาก ตัวเมียนั่งไม่ได้ก็เลยพ่ายเผ่นหนี ตัวผัวนี้ตายกับลูกอ่อนว่างั้น คำท่านสอนบอกไว้ว่าหญิงนี้ไม่จริง ว่างั้น มันแก้ มันแก้กลอน ว่างั้นเถอะ อีนี่ก็โมโหขึ้นฮึดๆ ก็ว่า เจ้านั่นแหละหนี อย่างนั้นอย่างนี้ ก็พูดขึ้นเลย มันโมโห ว่างั้นเถอะ เมื่อก่อนใครว่าอะไรมันจะไม่พูดไม่จา นั่นหน่ะ พอมาพูดเรื่องนี้ขึ้น อีนางอันนี้ มันเข้าไส้มันสิ มันก็โมโหใหญ่ (พอพูดขึ้นก็ตีฆ้องตีกลองขึ้นสิ ตีฆ้องร้องป่าวหน่ะสิ ยกเมืองยกนั้นให้อภิเษกสมรสหน่ะสิ) เอวังก็มีประการละฉะนี้แล

นิทานเรื่อง "งอนหง่อ"

คำถอดเทปเป็นภาษาอีสาน	คำแปลเป็นภาษากลาง
โด่นม๊าแหล้วมี๊เด๊กหน้อยอยูสองค๊น บอมี๊ผ๊อบอมี๊แม กำพ่าผ๊อกำพ่าแมถั๊งสอง ถั๊งสองค๊น กะเล๊ยมื่อนึง กะเล๊ยอ่อกไป่อยูท่งน๊า อยูท่งน๊า กะมี๊ปู๊กกะต๊อบหน้อย กะมี๊ถั๊งลางหนี่ กะสิเอ่าเก๋บเอ่าไหว่ค๊วย ไหว่งั๊วไหว่ค๊วย แตวามี๊ค๊วยอยูสองโต่ พ๊อต๋กแลงม๊าหนิ ผู่หน้องสิฮ้องไห่ ผู่อ้ายกะเล๊ยวา "บั่กหล่า มึ๊งเป่นหยังฮือฮ้องไห่แท่ะ" โอ๊ย วาซั้นวา ผู่หน้องกะเล๊ยวา "โอ๊ย บอเป่นหยังด่อก" พ๊อดี่ ฝนกะต๋กล๊งม๊าแฮง พ๊อต๋กล๊งม๊าแฮงแหล้ว ผู่หน้องกะแฮงฮ้องไห่คั๊ก ฟ่ากะฮ้องเปี้ยงป้าง เปี้ยงป้าง ผู่หน้องกะแฮงฮ้องไห่คั๊ก อ้ายกะเล๊ยถามวา "บั่กหล่า มึ๊งเป่นหยังฮือฮ้องไห่แท่ะ" หน้องกะบอปาก	นานมาแล้ว มีเด็กอยู่สองคน ไม่มีพ่อไม่มีแม่ กำพร้าพ่อแม่ทั้งสองคน วันหนึ่งก็เลยออกไปอยู่ทุ่งนา อยู่ทุ่งนา ก็มีปลูกกระท่อมหลังเล็ก ข้างล่างเอาไว้เก็บควาย ไว้วัวไว้ควาย มีควายอยู่สองตัว พอตกเย็น น้องก็ร้องไห้ พี่เลยถามว่า "น้องเอ๊ยเป็นอะไร ทำไมร้องไห้" น้องก็ตอบว่า "ไม่เป็นอะไรหรอก" พอดี ฝนก็ตกหนัก ยิ่งฝนตกหนัก น้องก็ยิ่งร้องไห้ ฟ้าก็ร้องเปรี้ยงปร้างๆ น้องก็ยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่ พี่ก็เลยถามว่า "น้องเอ๊ย เป็นอะไรทำไมร้องไห้จัง" น้องก็ไม่ตอบ
บ่าดหนิ มี๊เสือโคงโต่นึง กะเล๊ยญ่างเข่าม๊าวาสิม๊ากิ่นค๊วย เล๊ยเข่าไป่ลี่อยูใน๊คอกค๊วย ก๊ะวาให่มั๊นมืด ให่มั๊นเดิ๋กจั๊กนอย จังคอยสิกิ่น หลังจ่ากนั่น อ้ายกะเล๊ยถามหน้องอีกวา "บั่กหล่า มึ๊งเป่นหยังคื๊อฮ้องไห่คั๊กแท่ะ" ผู่หน้องเล๊ยวา "ข่อยย่านหง๊อนงอ" ผู่อ้ายกะเล๊ยวา "ไส หง๊อนงอ เดี๋ยวจั๊กนอยหง๊อนงอสิม๊ากิ่นมึงเด๊ะ ไห่เข่าคั๊กๆ เด้อ" อ้ายกะเล๊ยบ่อกวาจังซี่ บ่าดหนิ เสือกะเล๊ยได่ยินผู่อ้ายวาจังซั้นกะเล๊ยวา "แหม หง๊อนงอมั๊นสิกิ่นฮอดค๊นตั๊วหนิ มั๊นสิบอกิ่นเสือเต่ะ" บ่าดหนิ เสือกะต๊กใจ่ พ๊ออยูม๊าจั๊กแป๊บนึง เสือกะซันยู	ทีนี้ มีเสือโคร่งตัวหนึ่ง เดินเข้ามาว่าจะมากินควาย เลยเข้าไปซ่อนในคอกควาย กะว่ารอให้มันมืด ให้มันดึกอีกหน่อย ถึงจะกิน หลังจากนั้น พี่ก็เลยถามน้องอีกว่า "เป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้จัง" น้องตอบว่า "กลัวงอนง้อ" พี่ก็ถามว่า "ไหนงอนง้อ เดี๋ยวงอนง้อก็มากินหรอก ร้องไห้ดังๆ เลยนะ" พี่ก็บอกว่าอย่างนั้น ทีนี้ เสือได้ยินอย่างนั้นก็คิดว่า "ขนาดคนงอนง้อยังกิน แล้วมันจะไม่กินเสือเหรอ" ทีนี้ เสือก็ตกใจ สักครู่ เสือก็ตัวสั่นอยู่
คะโม๊ยกะเล๊ยวาสิม๊าลักค๊วยเด๊ะบ่าดหนิ คะโม๊ยกะเล๊ยเข่าม๊าใน๊คอกค๊วย มั๊นกะมืดเน๊าะ บอมี๊ไฟ๊เด๊ะแตกอน สะหมัยกอนหนิสิมี๊แตไต้กะบ่อง วาซั้นเถาะ แหล่วบ่าดหนิ คะโม๊ยกะเข่าไป่เล๊ยไป่ค๊ำเบิง ค๊วยมั๊นกะบออ้วนป่านได๋เน๊าะ บอคอยพี๊ป่านได๋ เพินกะค๊ำไป่ ค๊ำไป่หัว โอ๊ย โต่หนี่คื๊อเป่นต่าจ่อยแท่ะ วาซั้นวา บ่าดหนิคะโม๊ย เพินกะเล๊ยค๊ำไป่ถืกเสือ เสือกะคึดใน๊ใจ่ "โอ๋ หนี่บ๊อเขาวาหง๊อนงอ หง๊อนงอ มั๊นสิมากิ่นฮอดค๊นหนี่ฮือ วาซั้นวา" บ่าดหนิ คะโม๊ยเล๊ยวา ค๊ำไปฮอดเสือวา "โอ๊ คื๊อพี๊ดีแท่ะ" วาซั้นวา คะโม๊ยกะจั๊บได่เสือ เสือกะซันแหล่ววาหง๊อนงอสิกิ่นเน๊าะ คะโม๊ยกะจั๊บได่เสือขึ่นม๊า "ปั๊ดโท๊ ค๊วยโต่หนี่มั๊นเป่นค๊วยตู้ตั๊วหนิ" "บอมี๊ฮอดเขา" วาซั้นวา "พี๊กะพี๊" บ่าดหนิ เพินกะเอ่าอ่อกม๊าจ่ากคอก กะคีไป่เด๊ะ เสือกะคึดใน๊ใจ่ "โอ๊ย หง๊อนงอมั๊นสิกิ่นกู่ย๊ามใด๋น๊อ	ทีนี้ ก็มีขโมยจะมาขโมยควาย ก็เลยเข้าไปในคอกควาย ในคอกก็มืด เพราะเมื่อก่อนไม่มีไฟ สมัยก่อนนี้ มีแค่ไต้กระบอง แล้วทีนี้ ขโมยก็เลยเข้าไปคลำดู ควายก็ไม่ค่อยอ้วนซักเท่าไหร่ ขโมยก็คลำไป คลำไปตรงหัว โอ๊ย ตัวนี้ผอมจัง ทีนี้ ขโมยก็คลำไปถูกเสือ เสือก็คิดในใจ "โอ้ นี่เหรอที่เขาเรียกว่างอนง้อ มันจะกินแม้กระทั่งคน" ทีนี้ ขโมยคลำไปถึงเสือก็เลยว่า "โอ้โห ตัวนี้ทำไมอ้วนดีจัง" ว่างั้น ขโมยก็จับได้เสือ เสือก็คิดว่า งอนง้อจะกิน ขโมยก็จับเสือขึ้นมา "ปัดโธ่ควายตัวนี้มันเป็นควายไม่มีเขานี่นา" "เขาก็ไม่มี อ้วนก็อ้วน" ทีนี้ ขโมยก็เอาเสือออกมาจากคอก แล้วขี่ไป เสือก็คิดในใจ "โอ๊ย งอนง้อจะกินกูเมื่อไหร่น้อ"
บ่าดหนิ คะโม๊ยกะคีหลังเสือไป่จ่นฮอดเลาะสิแจ้ง มั๊นกะพ๊อพุมพูหนี่เน๊าะ คะโม๊ยกะเล๊ยเห๋นล๊ายเสือพ้าดกอน คะโม๊ยกะต๊กใจ่ เต้นล๊งจากหลังเสือ ปึ๊บปั๊บ คะโม๊ยกะแลนขึ่นต้นไม่ วุ๊บ วุ๊บ วุ๊บ วุ๊บ เสือกะต๊กใจ่คื๊อกั่น โอ๊ย มั๊นสิบอกิ่นกู่ล่ะด๊า เสือกะแลนไป่ บ่อกมู บ่อกพวก "ม๊าเบิง ม๊าเบิงสู ม๊าเบิง ม๊าเบิง หง๊อนงอ หง๊อนงอ ยาให่มั๊นกิ่นกู่ตาย" เสือกะเอิ้นมูม๊า บ่าดหนิ คะโม๊ยกะเห๋นมูเสือม๊าหลายเน๊าะ วาแมนเสือสิม๊ากิ่น เอิ้นมูสิม๊ากิ่นเจ้าของ คะโม๊ยกะซันบักคั๊ก จั๊บต้นไม่ เพินกะแฮงปี่นขึ่นไป่สูง กะเล๊ยไป่ถืกหง่าแห่งเด๊ะบ่าดหนิ ต๊กตุ๊บล๊งม๊า เสือต๊กใจ่กะแลนหนี เสือกะเล๊ยแต่กแย้กกั่นอยู มั๊นกะเล๊ยบอได่อยูเป่นมูกั่น นิท๊านเลืองหนี่สอนให่ฮู้วา ยาไป่เซือค๊ำค๊นอืนกอนสิได่สัมพั๊ดด้วยโต่เอ่ง	ทีนี้ ขโมยก็ขี่หลังเสือไปจนเกือบสว่าง มันก็มีแสงสว่างรำไร ขโมยก็เลยเห็นลายเสือพาดกลอน ขโมยก็ตกใจ โดดลงจากหลังเสือ ขโมยก็วิ่งขึ้นต้นไม้ เสือก็ตกใจเหมือนกัน โอ๊ย งอนง้อจะไม่กินมันแล้วเหรอ เสือก็วิ่งไปบอกเพื่อน "มาดู มาดูเร็วเพื่อน มาดู มาดู งอนง้อ งอนง้อ อย่าให้งอนง้อกินมันนะ" เสือก็เรียกพวกเพื่อนมา ทีนี้ ขโมยเห็นเสือพาพวกมาเยอะ ก็คิดว่าเสือจะมากิน เรียกพวกมากินตัวเอง ขโมยก็ตัวสั่น จับต้นไม้ แล้วก็ยิ่งปีนขึ้นไปสูง ก็ปีนไปถูกกิ่งไม้แห้ง กิ่งไม้แห้งหักเลยตกตุ๊บลงมา เสือตกใจพากันวิ่งหนี ก็เลยแตกแยกกันอยู่ เลยไม่ได้อยู่กันเป็นพวกเป็นฝูง นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าไปเชื่อคำพูดของคนอื่นจนกว่าจะได้รู้ด้วยตัวเอง

นิทานเรื่อง "เซี่ยงเมี่ยงไหวดี"

คำถอดเทปเป็นภาษาอีสาน	คำแปลเป็นภาษากลาง
นิทานเลื่องนี้ซื่อว่า เซี้ยงเมี่ยงไหวดี โด่นม๊าแหล้ว มี๊นุมค๊นนึง นุมหน้อยค๊นนึงซือเซี้ยงเหมี่ยง เซี้ยงเหมี่ยงหนี่กะมี๊มูหลายยาง มี๊มูหลายค๊น หลายป่ะเพ้ดคื๊อกั่น เป่นสิงสาล๊าซั๊ดพ้วกหนี่ เซี้ยงเหมี่ยงกะเป่นมูน๊ำ ยางเซน เซี้ยงเหมี่ยงกะมี๊มูเป่นเสือ มี๊มูเป่นไก มี๊มูเป่นงั๊ว เซี้ยงเหมี่ยงหนี่กะเป่นค๊น บ่าดหนิ เซี้ยงเหมี่ยงกะเป่นค๊นอยากหัวดี่จั๊กนอย คื๊อมักสิเอ่าเปี่ยบมู	นิทานเรื่องนี้ชื่อว่า เซี่ยงเมี่ยงไหวดี นานมาแล้ว มีหนุ่มคนหนึ่ง หนุ่มน้อยคนหนึ่งชื่อเซี่ยงเมี่ยง เซี่ยงเมี่ยงนี่ก็มีเพื่อนหลายอย่าง มีเพื่อนหลายคนหลายประเภทเหมือนกัน เป็นสิงสาลาสัตว์จำพวกนั้น เซี่ยงเมี่ยงก็เป็นเพื่อนด้วย อย่างเช่น เซี่ยงเมี่ยงมีเพื่อนเป็นเสือ มีเพื่อนเป็นไก่ มีเพื่อนเป็นวัว ส่วนเซี่ยงเมี่ยงก็เป็นคน ทีนี้ เซี่ยงเมี่ยงก็เป็นคนค่อนข้างหัวดีหน่อย คือชอบเอาเปรียบเพื่อน
มื่อนึงเข่ากะแบงเว๊นกั่นใน๊มูหนี่ มี๊เสือ มี๊ไก มี๊งั๊ว มี๊เซี้ยงเหมี่ยง ถ่าพุด กะสิแบงเว๊นกั่นวา นึง ถ่าเซี้ยงเหมี่ยงบอได่ไป่เฮ็ดเวี้ยด เซี้ยงเหมี่ยงสิไป่หากั๊บเข่าม๊าให่ซูกิ่น สอง มื่ออืนหนี่สมมุดวาเป่นเว๊นของบั่กเสือ บั่กเสือกะ ต้องไป่หาแน๊วกิ่นม๊าฮื๊อซู๊มู๊กิ่น อ่า..บั่กไก๊ ก่อไป่หาแน๊วกิ่นม๊าฮื๊อซู๊มู๊กิ่น อ่า..หล่ะกะ อ่า..บั่กวั๊วอ่ะสิกะ ไปห๊าแน๊วกิ๊นมาฮื๊อซู๊มู๊กิ่น	วันหนึ่งพวกเขาก็ได้แบ่งเวรกันในหมู่เพื่อน มีเสือ มีไก่ มีวัว มีเซี่ยงเมี่ยง พวกเขาก็จะแบ่งเวรกันว่า หนึ่ง ถ้าเซี่ยงเมี่ยงไม่ได้ไปทำงาน เซี่ยงเมี่ยงจะต้องไปหาอาหารมาให้เพื่อนๆกิน สอง สมมติว่า พรุ่งนี้เป็นเวรของเจ้าเสือ เจ้าเสือจะต้องไปหาอาหารมาให้เพื่อนๆกิน เจ้าไก่ก็ไปหาอาหารมาให้เพื่อน ๆ กิน แล้วก็..เจ้าวัวไปหาอาหารมาให้เพื่อน ๆ กิน
มี๊มื่อนึง เป่นเว๊นหาแน๊วกิ่นของบั่กไก เซี้ยงเหมี่ยงกะเล๊ยท๊ำทาเจ๊บถ้อง "โอ๊ย บอได่เฮ็ดเวี้ยกเฮ็ดง๊านซอยมูเด๊ะ เจ๊บถ้อง โอ๊ยเจ๊บถ้อง"บ่าดหนิ มูกะเล๊ยวา "บอเป่นหยังด่อก เซียว ๆ ไป่น๊อนพัก ยูเทิ๊งเฮี๊ยนเด้อ" บ่าดหนิ เซี้ยงเหมี่ยงกะได้ที๊ กะน๊อน ท๊ำทาน๊อนหลั๊บ กะเล๊ยวา "เอ๊ะบั่กไกหนี่คื๊อบอไป่หาแน๊วยูแน๊วกิ่นไว้ถ่ามูฝูง" วาซั้นวา	วันหนึ่งเป็นเวรหาอาหารของเจ้าไก่ เซี่ยงเมี่ยงก็เลยทำท่าปวดท้อง "โอ๊ย ไม่ได้ทำงานช่วยเพื่อน โอ๊ยปวดท้อง" ทีนี้ เพื่อนก็เลยพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอกเพื่อน ขึ้นไปนอนพักบนบ้านเถอะ" ทีนี้ เซี่ยงเมี่ยงก็เลยได้โอกาส ก็ทำท่านอนหลับ และคิดว่า "เอ๊ะ เจ้าไก่ทำไมไม่ไปหาอาหารมาไว้คอยเพื่อน ๆ ซะที" ว่างั้น
บ่าดหนิ มั๊นกะเล๊ยสังเก่ดอยูบั่กไกกะเล๊ย มั๊นกะฮ้อดเวล๊าเน๊าะ สิฮ้อดเวล๊ากิ่นเข่าเทียงเน๊าะ บั่กไกกะเล๊ยวา เจ้าของมี๊ไคอยูใน๊ถ้องแหล่ว กะเล๊ย กะ กะ กะ กะต๊าก ไคกะต๊กปุ๊กล๊ง แหล่วกะทอดให่มูกิ่น กะ กะ กะต๊าก สามซีเทือ พ๊อกิ่น พ๊อมูกิ่น มูกะขึ่นม๊า เซี้ยงเหมี่ยงกะท๊ำทาน๊อนหลั๊บเจ๊บถ้อง บ่าดหนิ มูขึ่นม๊าปั๊บ กะเออ "ไป่ปุ๋กบั่กเซี้ยงเหมี่ยงมากิ่นเข่าถะแหมะ" วาซั่นวา "มันเจ๊บถ้องนี่มึ้ง ซ้งสั๊ยมันสิเป็นโลกแหงมมึ้งฮ๋มหล่า" บ่าดหนิ ก้อเลยไปปุกมันมากินน้อ เซี่ยงเมี่ยงว่า ฮ้อ..แซ่บดีน่อ วาซั่นว่า	ทีนี้ เขาก็เลยสังเกตดูเจ้าไก่ มันก็รอเวลา รอเวลากินอาหารเที่ยง เจ้าไก่ก็คิดว่า ตัวเองมีไข่อยู่ในท้องแล้ว ก็เลย กะ กะ กะ กะต๊าก ไข่ก็ตกลงมา แล้วมันก็ทอดให้เพื่อนมันกิน กะ กะ กะต๊ากอยู่ สามถึงสี่ครั้ง เพื่อให้เพื่อนๆพอกินกัน เพื่อนๆ จึงขึ้นมา เซี่ยงเมี่ยงก็เลยทำท่าปวดท้อง ทีนี้ เพื่อนขึ้นมาปุ๊บ ก็พูดว่า "ไปปลุกเซี่ยงเมี่ยงมากินข้าวเถอะ" ว่างั้น "มันปวดท้องนี่ สงสัยมันเป็นโรคอะไรแน่เลย" ทีนี้ ก็เลยไปปลุกมันมากิน เซี่ยงเมี่ยงพูดว่า "อร่อยมากเลย" ว่างั้น
บ่าดหนิ พ๊อมื่อตอม๊าเป่นเว๊นของบั่กเซี้ยงเหมี่ยง บ่าดหนิ เซี้ยงเหมี่ยงกะใซ้สู่ดหนี่หละ เพินวา "โอ๊ยขี่ข้านไป่หาแน๊วกิ่น ต้องใซ้สู่ดของบั่กไกซะแหล้ว" วาซั่นวา บ่าดหนิ "แม๊ สิเฮ็ดจังได๋นอ เฮาเป่นค๊นเฮาสิมี๊ไคคื๊อมั๊นติ๊" วาซั่นวา บ่าดหนิ เซี้ยงเหมี่ยงกะเล๊ยกิ่นบั่กขามหน้อย กิ่นอั่นแน๊วได๋ทีมั๊นส่ม ๆ กะกิ่นล๊งไป่ เพินกะกิ่นน้ำล๊งไป่หลาย ๆ เด๊ะบ่าดหนิ บ่าดหนิท้องเพินกะเสียเด๊ะบ่าดหนิ	ทีนี้พอวันต่อมาเป็นเวรของเซี่ยงเมี่ยง ทีนี้ เซี่ยงเมี่ยงก็จะใช้สูตรนี้ จึงคิดว่า " โอ๊ย ขี้เกียจไปหาอาหาร ต้องใช้สูตรของเจ้าไก่ซะแล้ว" ว่างั้น ทีนี้ "แหม จะทำยังไงดีล่ะ เราเป็นคนเราจะมีไข่เหมือนมันเหรอ" ว่างั้น ทีนี้ เซี่ยงเมี่ยงก็เลยกินมะขามน้อย กินสิ่งที่มันเปรี้ยวๆ แล้วก็กินเข้าไป เขากินเข้าไปเยอะมาก ทีนี้ท้องเขาก็เสีย
เซี้ยงเหมี่ยงกะเล๊ย "ฮ๊า ใซ้สูดบั่กไก๊หนี่หล่ะ" บ่าดหนิ มั๊นกะขึ่นไป่นังเทิงกะทะเด๊ะ เซี้ยงเหมี่ยงเพินกะ จู๊ดออกม๊า ทายออกม๊า แหล่วกะขั่วๆๆ จ่นแห่งเด๊ะให่มู พ๊อฮอดเวล๊าเพินกะไป่เอิ้นมู "ม๊ามู ม๊ากิ่น ม๊ากิ่น" เพินกะใส่จ่านอย่างดี่ มูกะถาม "มึงเฮ็ดหยังหน่ะเซี้ยงเหมี่ยง " "ขั่วไค" วาซั้นวา "มั๊นสิแซ่บบอหล่ะ เมือวานได่กิ่นทอดไคของบั่กไกเด๊ะ กูกะเปิดอยูเด๊ะ" บักงั๊ววา บั่กเสือกะวา "แมนอีหลีหล่ะ"วาซั้นวา	เซี่ยงเมี่ยงก็เลย "เออ ใช้สูตรเจ้าไก่นี่แหละ" ทีนี้ เซี่ยงเมี่ยงก็ขึ้นไปนั่งบนกะทะ เขาก็ จู๊ดออกมา ถ่ายออกมา แล้วก็ผัด ๆ ๆ จนแห้งให้เพื่อน พอถึงเวลาเขาก็ไปเรียกเพื่อน "มาเพื่อนๆ มากิน มากิน" เขาก็ใส่จานอย่างดี เพื่อนก็เลยถามว่า "แกทำอะไรน่ะเซี่ยงเมี่ยง" "ผัดไข่" ว่างั้น "มันจะอร่อยเหรอ เมื่อวานกินทอดไข่ของเจ้าไก่ ข้าว่ามันก็อร่อยนะ" เจ้าวัวพูด เจ้าเสือจึงว่า "จริงด้วยล่ะ" ว่างั้น
บ่าดหนิ มั๊นกะถ่าล่ง เซี้ยงเหมี่ยงกะนังล่ง "เอ่ากิ่นโลดเด้อ เฮากิ่นอิ๊มแหล้ว" มูกะเล๊ยวา "ฮ่วย ม๊ากิ่นน๊ำกั่นเซี้ยงเหมี่ยง" "บอ เฮาอิ๊มแหล้วหล่ะ" เซี้ยงเหมี่ยงกะเล้ยญางล่งไป่บันไดเด๊ะ เพินกะเล๊ยวา "หมูกิ่นขี่ก้า หมูกิ่นขี่ก้า" วาซั้นวา มูกะเล๊ยฟั๊งออก "หะ มั๊นวาเฮากิ่นขี่มั๊นติ๊" วาซั้น เขากะไลบั่กเซี้ยงเหมี่ยงอ่อกจ่ากบ้าน หลังจ่ากนั่นเขากะเล๊ยตั๋ดมูตั๋ดพ้วกกั่นเล๊ยกั๊บเซี้ยงเหมี่ยง ก่อเล๊ย จ๋บ	ทีนี้ มันก็เตรียมลง เซี่ยงเมี่ยงก็เลยนั่งลง "เอากินกันเลย เรากินอิ่มแล้ว" เพื่อนก็เลยพูดว่า "อ้าว มากินด้วยกันสิเซี่ยงเมี่ยง" "ไม่ล่ะ เรากินอิ่มแล้ว" เซี่ยงเมี่ยงก็เลยเดินลงบันไดไป แล้วเขาก็เลยพูดขึ้นว่า "หมูกินขี้กา หมูกินขี้กา" ว่างั้น เพื่อนๆก็เลยฟังออก "ห๊า มันว่าเรากินขี้มันเหรอ" ว่างั้น พวกเขาจึงไล่เซี่ยงเมี่ยงออกจากบ้านไป หลังจากนั้น เขาก็เลยตัดเพื่อนตัดฝูงกับเซี่ยงเมี่ยง ก็เลย จบ

นิทานเรื่อง "เซี่ยงเมี่ยงกับพ่อเฒ่า"

คำถอดเทปเป็นภาษาอีสาน	คำแปลเป็นภาษากลาง
มื๊อนึ้ง ผ๊อเถ่ากะซ๊วน "เซี๊ยงเหมี่ยงๆ" วาซั้นวา "เหอ แมนหยังผ๊อ" "เอ้อ เดี๋ยวผ๊อสิพ๊าไป่โค้กเด้อ" "คับๆๆ" วาซั้นวา เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยไป่ เพินกะแบ่กเอ่ากะท๊อไป่ฮ้อดเด๊ะ กะท๊อกะคื๊อกะตาใซสำรับใซของทีมั๊นฮางๆ เขาเอิ้นกะท๊อ แหล่วเอ่าไป่ๆโค้ก สิไป่เก๋บใบ่ซาดม๊า เฮ็ดฝาเขียบตองหนี่น๊า วาซั้นวา กะเล๊ยไป่ พ๊อไป่ฮ้อด กะตาหนี่กะสิกะตาใญเติ่บเด๊ะคับ ใญห่าบได้	วันหนึ่ง พ่อเฒ่าก็เรียก "เซี่ยงเหมี่ยงๆ" ว่างั้น "มีอะไรเหรอพ่อ" "เดี๋ยวพ่อจะพาไปเนินเขานะ" "ครับๆๆ" ว่างั้น เซี่ยงเหมี่ยงก็เลยไป เขาก็แบกเอากระทอไปด้วย กระทอคือตะกร้าสำหรับใส่ของถักแบบห่างๆ เขาเรียกกระทอ ก็เอาไปเนินเขา จะไปเก็บใบชาดมาอัดกับใบตองทำฝาบ้าน ก็เลยไป พอไปถึง ตะกร้านี่ก็ค่อนข้างใหญ่ ต้องหาบเอา
พ๊อไป่ฮ้อด กะเก๋บใบ่ต่องใบ่ซาดใซกะท๊อ มั๊นสิซงสูงขึ่นไป่คับ บ่าดหนิ เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยเลาะๆ เก๋บม๊าได้หลายแหล่ว เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยวา "เอ๊า ผ๊อเถ่า" วาซั้นวา "เดี๋ยวข่อยสิไป่ทายจั๊กคาวกอนเด้อ" วาซั้นวา บ่าดหนิ เซี๊ยงเหมี่ยงกะได้ที๊ กะเล๊ยเอ่าใบ่ต่องหนี่ใซกะท๊อ เพินกะเข่าไป่นังในกะท๊อเด๊ะ เอ่าใบ่ต่องหนั่นโป๋ะๆๆ เจ้าของ	พอไปถึง ก็เก็บใบตองและใบชาดใส่กระทอ ที่มีทรงสูงขึ้นไป ทีนี้ เซี่ยงเหมี่ยงหาเก็บจนได้เยอะแล้ว เลยบอกพ่อว่า "เอ้า พ่อเฒ่า" ว่างั้น "เดี๋ยวผมไปถ่ายแป็บนึงนะ" ว่างั้น ทีนี้เซี่ยงเหมี่ยงได้ที ก็เลยเอาใบตองใส่กระทอ แล้วก็เข้าไปนั่งในกระทอ เอาใบตองปิดตัวเอง
บ่าดหนิ ผ๊อเถ่ากะเล๊ยม๊าเก๋บใบ่ต่องใซอี่กอั่นนึง เพินกะห่าบเด๊ะ บ่าดหนิห่าบ "โอ๊ะ มั๊นคื๊อหนักข่างเดี่ยวแถ้" วาซั้นวา บ่าดหนิเซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยโปงล๊ง ผ๊อเถ่ากะเล๊ยป่ง "โอ๊ะ เมี๊ยๆๆ บักเซี๊ยงเหมี่ยงมั๊นกะไป่ทายได่ไป่โด่นได่โด่นดี่แถ้" บ่าดหนิ เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยอ่อกม๊า "เมียยบอหละเถ่าผ๊อ" เถ่าผ๊อวา "ปั๊ดโธ๊ มั๊นเมียยบอฮู้จั๊กติ่" วาซั้นวา ผ๊อเถ่ากะเล๊ยเอ่าไม้ค๊านหนิ ไลตี่เซี๊ยงเหมี่ยง เซี๊ยงเหมี่ยงเล๊ยแลนหนีไป่	ทีนี้ พ่อก็เอาใบตองใส่กระทออีกอันหนึ่ง แล้วพ่อก็หาบขึ้นมา แล้วก็บอกว่า "เอ๊ะ ทำไมมันหนักอยู่ข้างเดียว" ทีนี้ เซี่ยงเหมี่ยงเลยย่อตัวลงไปอีก พ่อก็พูด "โอ๊ย กลับบ้านดีกว่า แล้วทำไมเซี่ยงเหมี่ยงถึงไปถ่ายนานจัง" ทีนี้ เซี่ยงเหมี่ยงก็เลยออกมาจากกระทอ แล้วถามพ่อว่า "เหนื่อยไหมจ๊ะ พ่อ" พ่อเลยว่า "ไม่รู้เหรอว่ามันเหนื่อย" ว่างั้น แล้วก็เอาไม้คานไล่ตีเซี่ยงเหมี่ยง เซี่ยงเหมี่ยงเลยวิ่งหนีไป
บ่าดหนิ ผ๊อเถ่ากะเล๊ยสิเฮ็ดคื๊อยางเซี๊ยงเหมี่ยง ผ๊อเถ่ากะเล๊ยเอ่าใบ่ต่องอ่อก เพินกะเข่าไป่อยูในกะท๊อคื๊อกั่น บ่าดหนิ เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ย "โอ๊ย ไป่เบิงเถ่าผ๊อกอนน๊า" วาซั้นวา เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยญางกั๋บม๊า "โอ๊ะ" วาซั้นวา "เลาไป่ไสน๊อบ่าดหนิน๊อ คั๊นบอเอ่ากะท๊อหนิเมี๊ยบ้าน เมี๊ยสิดาคั๊กๆ" วาซั้นวา เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยแบ่กไป่เด๊ะ "โอ๊ะ ม๊าหนักแถ้หือ" เซี๊ยงเหมี่ยงคึดใน๊ใจ่ "โอ๊ะ สงสัยสิแมนผ๊อเถ่าอยูใน๊หนี่หละ" วาซั้นวา	ทีนี้ พ่อก็คิดจะทำเหมือนเซี่ยงเหมี่ยง เลยเอาใบตองออก แล้วเข้าไปนั่งในกระทอเหมือนกัน ทีนี้ เซี่ยงเหมี่ยงเลยพูดว่า "ไปดูพ่อก่อนดีกว่า" ว่างั้น เซี่ยงเหมี่ยงเดินกลับมา แล้วก็พูดว่า "เอ๊ะ" "พ่อหายไปไหนแล้วเนี่ย ถ้าเราไม่เอากระทอกลับบ้าน ต้องโดนเมียว่าแน่ๆ" เซี่ยงเหมี่ยงก็เลยแบกไป "เอ๊ะ ทำไมหนักจัง" แล้วคิดในใจว่า "โอ๊ะ สงสัยพ่ออยู่ในนี้แน่แล้ว"
เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยห่าบกะท๊อไป่ไว้ใก้ๆ สะ บ่าดหนิ เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยท๊ำทาฮ้อง "โอ๊ะ ซ้างใญ ฮ่วยๆๆ ซ้างใญมั๊นสิม๊าเหยียบกะท๊อๆ" ผ๊อเถ่าอยูในกะท๊อใบ่ไม้ เพินกะต๊กใจ่ เต้นอ่อกจ่ากกะท๊อ ต๊กสะ บ่าดหนิ เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยหัวขวน "เป่นจังได๋ผ๊อเถ่า" ผ๊อเถ่ากะเล๊ยสูนให่เซี๊ยงเหมี่ยงคั๊ก บ่าดหนิ ผ๊อเถ่ากะเล๊ยบ่อกเซี๊ยงเหมี่ยง เอ่าไม้ขึ่นไป่เอ่าผ๊อเถ่าขึ่นม๊าจ่ากสะ แหล่วกะพ๊ากั่นห่าบซอยกั่นกั๋บบ้าน	เซี่ยงเหมี่ยงเลยหาบกระทอไปไว้ใกล้ๆ หนองน้ำ ทีนี้ เซี่ยงเหมี่ยงก็แกล้งตะโกนว่า "โอ๊ะ ช้างตังใหญ่ ตายแล้ว ตายแล้ว ช้างตัวใหญ่มันจะมาเหยียบกระทอ" พ่ออยู่ในกระทอ ก็ตกใจ กระโดดออกจากกระทอ ตกหนองน้ำ ทีนี้ เซี่ยงเหมี่ยงก็เลยหัวเราะ แล้วถามพ่อว่า "เป็นยังไง พ่อ" พ่อก็เลยโกรธเซี่ยงเหมี่ยงมาก ทีนี้ พ่อเฒ่าบอกเซี่ยงเหมี่ยง ให้เอาไม้คานมาช่วยพ่อขึ้นจากหนองน้ำ แล้วก็ช่วยกันหาบกระทอกลับบ้าน
พ๊อกั๋บบ้าน ผ๊อเถ่ากะเล๊ยวา "ปั๊ดโธ๊มึง กู่สิไป่แก้งมั๊นอี่ก บั่กเซี๊ยงเหมี่ยงมั๊นหัวดี่แถ้ๆ" กะเล๊ยพ๊าไป่ป้ำต้นไม่ ต้นกี่ก เปื่อกข่างน้อกมั๊นสิออน แก่นมั๊นสิแข็ง บ่าดหนิเซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยวา "โอ๊ยเถ่าผ๊อ" วาซั้นวา "เดี๋ยวให่ผมเป่นพูตั๊ดกอนเนาะ ให่ผมเป่นพูฟันกอนเนาะ" เอ่าขวนไป่ฟั๊นป็อก ๆ ๆ จ่นลอบแหล่วมั๊นเลาะฮ้อดสิแก่นแหล้ว "โอ๊ะ" วาซั้นวา "เอ้า ที๊เถ่าผ๊อเด๊ะ" วาซั้นวา ผ๊อเถ่าวา "ปั๊ดโธ๊ ใก้สิขาดแหล่วตั๊วเนี่ยะ" ผ๊อเถ่ากะนำเอ่าๆ มั๊นกะแก่นเนาะ "โอ๊ะ ใจ่มั๊นตั๊วเนี่ยะ"วาซั้น "แก่นกะแก่น มั๊นแก้งกู่อี่กแหล้ว บั่กเซี๊ยงเหมี่ยงเนี่ยะ" วาซั้นวา บ่าดหนิ ผ๊อเถ่ากะเล๊ยตั๋ดจ่นขาด กะเล๊ยให่เซี๊ยงเหมี่ยงพ๊ากั่นกั๋บบ้าน ตั๋ดขาดแหล่วกั๋บบ้าน	พอกลับถึงบ้าน พ่อเลยคิดว่า "ปั้ดโธ่ เดี๋ยวต้องหาทางแกล้งมันอีก เซี่ยงเมี่ยงมันฉลาดจริง ๆ" ก็เลยพาไปตัดต้นกีก เปลือกนอกมันจะอ่อน แต่แกนจะแข็ง ทีนี้ เซี่ยงเหมี่ยงก็บอกว่า "โอ๊ย พ่อเฒ่า" "เดี๋ยวให้ผมเป็นคนตัดก่อนนะ" ว่าแล้วก็เอาขวานไปฟันป็อก ๆ ๆ จนรอบเกือบจะถึงแกนแล้ว "ตาพ่อแล้ว" เซี่ยงเหมี่ยงพูด พ่อเลยพูดว่า "ใกล้จะหักแล้วนี่" พ่อก็ออกแรงฟันเอา ฟันเอา จนถึงแกน "โอ๊ย ถึงแกนมันแล้วนี่" "แกนมันแข็งจะตาย เซี่ยงเหมี่ยงมันแกล้งเราอีกแล้ว" ทีนี้ พ่อเลยตัดจนไม้ล้ม แล้วให้เซี่ยงเหมี่ยงช่วยเอากลับบ้าน
ผ๊อเถ่ากะเล๊ยวา "ม๊าบ่าดหนิหวะ สิแก้งมั๊นอี่กกอนน๊า ซ๊วนมั๊นไป่ป้ำต้นต่านอยูน๊ากอนน๊า" บ่าดหนิผ๊อเถ่าเพินกะเล๊ย "เบิงเซี๊ยงเหมี่ยง เดี๋ยวผ๊อสิเป่นพูป้ำกอนเด้อ เป่นพูตั๋ดกอนเด้อ" เพินได้ขวนกะฟั๊นโจ๊ะๆๆๆๆ บ่าดหนิ "โอ๊ย มั๊นแข็งคั๊กแถ้ต้นต่านหนี่" วาซั้นวา เพินกะฟั๊นจ่นลอบแหล้ว บ่าดหนิ เซี๊ยงเหมี่ยงกะเล๊ยวา "ที๊ผมแมนบอ" เซี๊ยงเหมี่ยงกะไป่ฟั๊น "โอ๊ะ ฟั๊นงายคั๊กแถ้ต้นต่านหนี่" ฮ้อดใจ่บอคอยแข็งป่านใด๋ ต้นต่านกะเล๊ยล้ม หลังจ่ากนั่นม๊า ผ๊อเถ่ากะเล๊ยย๊อมแพ้เซี๊ยงเหมี่ยง เซี๊ยงเหมี่ยงบ่อกผ๊อเถ่าจังได๋กะได้ ผ๊อเถ่ากะเฮ็ดต่าม	พ่อก็คิดว่า "แกล้งมันอีกดีกว่า ชวนมันไปตัดต้นตาลอยู่ทุ่งนาดีกว่า" ทีนี้ พ่อเลยบอกเซี่ยงเหมี่ยงว่า "เซี่ยงเมี่ยง เดี๋ยวให้พ่อเป็นคนตัดก่อนนะ" พ่อออกแรง ใช้ขวานฟันต้นตาลอยู่หลายที ก็คิดว่า "ทำไมต้นตาลมันแข็งจัง" พ่อใช้ขวานฟันจนรอบแล้ว ทีนี้ เซี่ยงเหมี่ยงก็พูดว่า "ตาผมแล้วใช่ไหม" ก็เอาขวานไปฟัน "ทำไมฟันง่ายแบบนี้นะ" ต้นตาลพอถึงแกนแล้วจะไม่ค่อยแข็ง แล้วต้นตาลก็ล้มลง หลังจากนั้นมา พ่อเลยยอมแพ้เซี่ยงเหมี่ยง เซี่ยงเหมี่ยงบอกให้พ่อทำอะไร พ่อก็ต้องทำตาม

Posted by : miss miss
เวลา : 21:21
จำนวนผู้อ่าน : 15580 คน
Url เรื่องนี้คือ : http://learning.eduzones.com/froze/2811
print

print

พิมพ์หน้านี้ favorite

favorite

ชอบเรื่องนี้ comment

comment

อ่านความคิดเห็น (2) respond

respond

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2

วันที่ 16 สิงหาคม 2551 เวลา 20:00
โดย : ภาษาพื้นบ้านภาคอีสาน
อีเมล์ : www.pop_prang@thaimail.com
เว็บไซต์ : ภาษาพื้นบ้านภาคอีสาน
IP 202.91.19.xxx

นิทานพื้นบ้านนี้ดีมากค่ะ

ความคิดเห็นที่ 1

วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา 17:27
โดย : แสตมป์เบอร์รี่
อีเมล์ : stemp _ berry
เว็บไซต์ : .................................
IP 124.121.67.xxx

เว็บนี่ดีมั่กๆๆๆๆ

หน้าที่ 1 จากทั้งหมด 1 หน้า

<ก่อนหน้า ถัดไป>
1

แสดงความคิดเห็น

My Story

+ เทียนอบอบร่ำขนมไทย
+ กะละแม ขนมปีใหม่ของไทย
+ ขนมไทยในวิถีไทย
+ คนไทยกับ ขนมไทย ในงานบุญ
+ ขนมไทยในเทศกาลปีใหม่
+ ขนมไทย กับวัฒนธรรมไทย
+ สัตว์ป่าสงวนของไทย
+ ประมวลกฎหมายอาญา ภาค 3
+ ประมวลกฎหมายอาญา ภาค 2 (2)
+ ประมวลกฎหมายอาญา ภาค 2 (1)
+ ประมวลกฎหมายอาญา ภาค 1 (2)
+ ประมวลกฎหมายอาญา ภาค 1 (1)
+ คณะรัฐมนตรีไทย อดีตถึงปัจจุบัน
+ กรีนพีซร่วมรณรงค์ยุติภาวะโลกร้อนทั่วโลก
+ วิกฤตภาวะโลกร้อน : ภัยเสี่ยงต่อคนเอเชียนับล้าน
+ ภาวะโลกร้อน : ผลกระทบต่อประเทศไทย
+ ภาวะโลกร้อน กับการดำเนินชีวิต
+ ภาวะโลกร้อน Global warming
+ ที่สุด! ของนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรีไทย
+ คณะรัฐมนตรี รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 57
+ นิทานพื้นบ้าน นิทานพื้นบ้านภาคใต้
+ นิทานพื้นบ้าน นิทานพื้นบ้านภาคกลาง
+ นิทานพื้นบ้าน นิทานพื้นบ้านภาคอีสาน
+ นิทานพื้นบ้าน นิทานพื้นบ้านภาคเหนือ
+ สุภาษิต สำนวน คำพังเพย
+ 7 เคล็ดลับในครัวของคนญี่ปุ่น
+ หนังใหม่แกะกล่อง
+ จ้างนักวิจัยครุศาสตร์จุฬาฯ พัฒนาจีพีเอ

หน้าที่ 1 จากทั้งหมด 1 หน้า

<ก่อนหน้า ถัดไป>
1

Bloger Profile

miss miss

อีเมล์ : 0846940000
วันที่สร้าง : 10/11/2550
จำนวนเรื่อง : 28
จำนวนผู้ชม : 80825
จำนวนผู้โหวต : 30
คะแนนแฟนพันธ์แท้ : 11064

Catagories

+ <-- ทั้งหมด -->

Calendar

เรื่องอื่นๆ

+ จิตวิทยาน่ารู้ : ผู้ชาย เลี้ยวซ้าย ผู้หญิง เลี้ยวข... (Snowy Girl)
+ ไม่แยกสอบวิทย์ ไม่เป็นไร..เด็กวิทย์มีทางออก.. (Atom)
+ เด็กไทยคว้ารางวัลดาราศาสตร์-ฟิสิกส์ดาราศาสตร์ (Atom)
+ รับตรง 52 : ม.ธรรมศาสตร์ (Atom)
+ ตัวอย่างข้อสอบ GAT (Atom)
+ แตงโม ปัดดักตบ เจนี่! ผู้ใหญ่ติงยุติเกาเหลา (pumpim)
+ เปรม ลั่น! ยังรัก ทาทา ยันไม่ฟ้องเรียกสินสอดคืน วอ... (pumpim)
+ มหิดล ชี้แนวทาง สมัครสอบโควตา (อ.น้อง)
+ วิศวะ การบิน ม.เกษตร รับ1ก.ย.นี้ ()
+ โอกาสสู่คณะดีๆ มหาวิทยาลัยในฝันอยู่ใกล้แค่เอื้อมคร... (เจ้าหญิงซันวา)

Education Search ค้นหาข้อมูลด้านการศึกษาจากทั่วโลก

นำบทความเราไปใส่ในเว็บคุณ

text link

คำค้นหายอดนิยม : เกมส์ , ฟังเพลง , สงกรานต์ , ภาวะโลกร้อน , ปักกิ่ง 2008 โอลิมปิก , olympic , สอบตรง , รับตรง , วันแม่ , มหาวิทยาลัย , ศึกษาต่อ , แนะแนว , ศึกษาต่อต่างประเทศ , ทุนการศึกษา , เรียนต่อ
โซนยอดนิยม : ข่าว , เส้นทาง , ความรู้ , ชุมชน , ทุนการศึกษา , นานาชาติ , โครงการ
โปรแกรมยอดนิยม : ค้นหาตัวเอง , อาชีพไหนที่ใช่เรา , ค้นหามหาวิทยาลัย , ทำข้อสอบออนไลน์ , ดาวน์โหลดข้อสอบ , ประเมินโอกาส Admission ติด
ข่าวการศึกษา : ข่าว Admission
เส้นทาง : ปรึกษาคณาจารย์
ความรู้ : บทความ
ชุมชน : พี่แนะนำน้อง
โครงการ : Eduzones Expo 2008 , โค้งสุดท้าย Admissions
บริการ : SMS ข่าวการศึกษาฟรี , ทุนการศึกการ , นิตยสารการศึกษา , ฟังวิทยุออนไลน์ , สินค้าการศึกษา
ติดต่อ : เกี่ยวกับ Eduzones , ติดต่อ Eduzones
พันธมิตร : Kapook.com , Narak.com , รับทำเว็บไซต์ , Factory , Hosting , รถมือสอง , รูปดารา , ภาพเคลื่อนไหว , เกมส์.com , เว็บไซต์แนะนำ อื่นๆ , ติดต่อแลกลิ้งค์

Copyright @2007 Eduzones All rights reserved.
The Most Popular Education Site in Thailand
The Best Education/Community Service Site : The Nation Thailand Web Award 2000
The Most Visited Educational Site : Truehit.net Web Award 2004 , 2005